Zoryq en Bogal, die nogsteeds en naar alle waarschijnlijkheid nu voorgoed in de gedaante van twee meisjes verkeerden, keken elkaar geheimzinnig aan en schoven het briefje in het postvak van Julius.
"Zal hij reageren?", vroeg Bogal.
"Wat denk je!? Geen vriendin en dan zo’n aanbod. Natuurlijk reageert ’ie! Pfff..."

Julius had met het verstrijken van de tijd geleerd weinig goeds te verwachten van wat de post bracht. Hij was dan ook plezierig verrast door het briefje van Zoryq en Bogal.
"Djiezus...", mompelde hij met de sleutels nog in het postvak, "what the..."
Het briefje een keer of tien overlezend liet de schrijver zich met de lift naar de tiende etage brengen. Voor het eerst in weken liet de zon zich zien. Julius kneep zijn ogen tot spleetjes terwijl hij over de galerij naar zijn woning terugliep. Aangekomen bij de voordeur van zijn woning leunde hij een moment over de balustrade met de sleutelbos in zijn hand. Was zoiets niet waar hij in stilte al zijn hele leven op had gehoopt?

Hij had zo’n vermoeden. Een erectie begon aan te zwellen en testte de rekbaarheid van zijn onderbroek. Was het een grap? Nee, zijn kennis van de menselijke natuur strekte ver genoeg om zonder twijfel vast te stellen dat het hier om een meisjes-handschrift ging. Een mooie romantisch geronde letter, die een weinig naar rechts helde. Hij hield het briefje bij zijn neus en constateerde dat het kleine stukje papier bijzonder prettig rook. Al met al was het maar een rare tijd. Die twee idioten die hij woensdagavond op bezoek had gehad en dan nu dit!

"Meneer Thyssen", zei de receptionist van het vier-sterren-hotel, "U wordt verwacht in kamer 1313, de honeymoon-suite."
Hotel Botanicus, dat aan een meer was gebouwd, lag prettig dicht in de buurt van Julius’ woning. De schrijver was dan ook naar het hotel komen lopen. Bij de deur met het nummer 1313 aarzelde hij; Hij moest terugdenken aan toen hij nog maar zo’n jaar of 9 was, dat hij te laat op school kwam omdat hij een bloedvergiftiging had gehad. Ook toen voelde hij zich zowel opgevreten worden door zenuwen als ontzettend cool en trots. Hij herinnerde zich dat het wel stoer was, want jemig, een bloedvergiftiging, hoe liep je dat op? Heel even was hij heel speciaal en dat deed hem toen veel. Nu was zijn boekje die bloedvergiftiging. Net als toen aan de deur van zijn klaslokaal besloot hij om drie keer op de deur te kloppen. Geen vijf seconden later opende een schaars geklede Bogal de deur. Julius was direct onder de indruk van haar borsten, die hem van uit een wit satijnen babydoll aan leken te staren. Julius kon zijn ogen er niet vanaf houden.
"Hai", zei Bogal en ze kuste Julius onvoorzien lang op zijn mond, alsof ze wou zeggen: "bedankt voor het goedkeuren van mijn lichaam, ik ben er al mijn hele leven onzeker over."
Julius besloot zijn hele bestaan en zorgen achter zich te laten en zich meester van de situatie te maken. Hij pakte Bogal op, trapte de deur met ’n voet achter zich dicht en bracht haar naar het ruime bed.
"En? Waar is je eh.. vriendin?", vroeg hij.
De deur van de badkamer ging open en daar stond Zoryq in haar meisjespracht. Ook Zoryq was gekleed in een wit satijnen babydoll. Het gewaad van Zoryq was aan de voorzijde echter voorzien van een gouden embleem, dat in de stof geborduurd was. Behalve een zekere geometrische schoonheid kon er van dit embleem weinig zinnigs gezegd worden. Julius, die er de goede gewoonte van had gemaakt zich geen moer aan te trekken van geborduurde emblemen, bekeek Zoryq met ontzag. Haar jonge lichaam straalde een gezondheid uit, waar menig lid van de vrouwelijke sexe jaloers op zou zijn.
"Ik..", begon Julius, maar hij kon zijn zin niet afmaken. Bogal, die achter hem was gaan staan, duwde haar borsten tegen zijn rug en legde een hand op zijn mond. Julius rilde een moment. Als dit verkracht worden was, was hem dat om het even, want het voelde goed. Het warme aura van Bogal gloeide over zijn hele lichaam. Bogal bracht een hand naar Julius’ geslachtsdeel en bemerkte tot haar genoegen dat het gebeuren de schrijver niet onberoerd liet. Zoryq keek Julius diep in zijn ogen en liep langzaam op hem af. Hij las in haar ogen een belofte, waar electrische pulsen doelloos van door zijn zenuwen heen en weer raasden. Bogal was intussen begonnen de knoopjes van zijn overhemd los te peuteren. Zoryq ging voor Julius staan en duwde hem en Bogal op het bed. Daar lag de schrijver, met aan beide zijden een verrukkelijk jong meisje. Een moment dacht hij erover het gebeuren te vergelijken met wat men de hemel pleegt te noemen, maar op datzelfde moment werd zijn geslachtsdeel door Bogal uit de beknelde positie bevrijd. Ze nam het weldadig met bloed gevulde orgaan in haar mond en begon er voorzichtig aan te zuigen. Dit weerhield Julius ervan de atmosfeer met woorden te bederven. Hij duwde zijn hoofd achterover in het zachte kussen en sloot zijn ogen. Zoryq bracht haar gezicht bij het zijne en toen hij zijn ogen weer opende keek hij in de liefste meisjesogen die hij ooit had mogen aanschouwen. Kobaltblauwe schittering die rechtstreeks uit de middellandse zee afkomstig leek. Hij brandde zich er een weg in.
"Sssjt", zei ze en de fijne zachte lippen van haar zoete mond vonden de zijne. Hij moest denken aan wat de meisjes hadden geschreven:

Zijn hele leven had hij naar hun gezocht, en hij wist niet eens hoe ze heetten! De situatie was te belachelijk voor woorden maar niettemin wonderschoon. De innige kus met Zoryq leek een oneindigheid te duren. Ze legde haar hand op zijn borst, een teder gebaar wat Julius ertoe bracht het hoofdje van Zoryq tussen zijn handen vast te pakken. Haar golvende haren voelden onwerkelijk schoon en zacht aan. Zoryq duwde een been tegen zijn buik aan en ademde even sissend in, tussen haar tanden door. Met haar vingers speelde ze wat met de haren op zijn borst. Bogal liet het geslachtsdeel van de goddeloze schrijver tijdelijk voor wat het was en gaf haar vriendin vrij spel. Zoryq pakte de gespierde armen van de jonge schrijver stevig vast en duwde hem plat op zijn rug. In wat hij later zou classificeren als een onwaarschijnlijk helder moment realiseerde Julius zich dat het bed van een buitengewoon hoge kwaliteit was. Hij zonk een paar centimeter weg in het matras toen Zoryq bovenop hem ging zitten en haar geslachtsdeel om het zijne klemde. Gecontroleerd loom bewoog Zoryq op en neer, voor het eerst in haar bestaan verwikkeld in een liefdesspel. Het verbaasde haar hoe gemakkelijk en als vanzelf ’t ging. Het was veel mooier dan zij zich had voorgesteld en de verliefdheid, die zich enige dagen daarvoor al van haar meester had gemaakt, joeg nieuwe impulsen naar haar hart. Deze sensatie maakte het aardse bestaan beslist de moeite waard! Ze liet zijn armen los. Haar soepele lichaam bewoog krachtig op en neer, waarbij Julius’ keiharde geslacht op ongekende wijze gestimuleerd werd. Hij greep naar haar gracieuze borsten, die stevig zacht één werden met zijn vingers. Hij duwde ze iets omhoog en tegen elkaar aan. Nogsteeds begreep hij niet waarom een spleet die tussen zulke borsten kon verschijnen hem zo kon prikkelen. Julius keek naar het knappe gezichtje van Zoryq. Ze beantwoordde zijn blik met een luie glimlach, maar bleef in hetzelfde tempo bewegen. Bogal ging op haar knieën zitten en keek Julius semi-boos aan. Het beeld van het sensueel bewegende lichaam van Zoryq had Bogal op allerlei ideeën gebracht. Ze trok Julius’ handen weg van haar vriendin en begon de zachte borsten één voor één te kussen. De handen van de schrijver vonden automatisch hun weg naar de billen van Zoryq. Hij voelde haar spieren samentrekken bij het aanraken.
"Hoooh!", verzuchtte Zoryq en gooide haar hoofd achterover.
Ze had dan wel hele keizerrijken zien opkomen en ondergaan, maar dit naderend orgasme was een volstrekt nieuwe ervaring. Het goden-lichaam, waarin ze enige eeuwen had geleefd, liet nu eenmaal geen orgasmes toe. Het menszijn had toch ook z’n voordelen.
Ze herhaalde haar uitschreeuwen, want dit was beter dan wat dan ook. Julius voelde haar geslachtsdeel als een pomp tekeer gaan rond het zijne. De honeymoonsuite was goed geïsoleerd, zodat eventuele andere hotelgasten niet mee konden genieten van de ongehoorde hoeveelheid kabaal die Zoryq veroorzaakte bij wat haar eerste orgasme werd. Alhoewel de biologieboeken ons vertellen dat de man onder betrekkelijk normale omstandigheden leegstroomt in de vrouw, had Zoryq de vage indruk op te lossen in haar minnaar, in hem leeg te stromen. Eeuwenoude irritaties vielen van haar af en ze viel met een dampend klam lijf en half-bewusteloos in Julius’ armen. Haar onderlichaam gaf haar nog wat genotsvolle stuiptrekkingen, in zijn stevige grip.
"Sssjt! Stil maar", zei Julius op zijn beurt. Hij aaide over haar met kleine zweetdruppeltjes bedekte rug.
Een onbelangrijk tijdsinterval later gleed Julius bij Bogal naar binnen. De nieuwsgierigheid van Bogal was geprikkeld geraakt, doordat Zoryq even daarvoor tot zo’n spectaculair hoogtepunt was gekomen. Het vriendinnetje van Zoryq zat op handen en knieën op het bed en was geheel verrukt vanwege de eenvoud van het liefdesspel. Ze hoefde alleen maar wat sneller naar achteren tegen Julius’ heupen aan te bonzen om de voor haar tot nu toe onbekende sensaties zo heerlijk te krijgen. Nu het tintelende fenomeen van een aankomend orgasme bezit nam van haar hele lichaam, begreep Bogal opeens wat de aarde al die jaren draaiende had gehouden. Sex, maar natuurlijk! Ze sprong voorover en duwde Julius wederom op zijn rug. De tepels van haar volle borsten leken hem starend te vragen om wat geknabbel. Net toen Julius zijn hoofd richting een borst bewoog vroeg ze hem met hijgerige stem:
"Weet je wel wie wij zijn?" ze drukte haar borsten in zijn gezicht.
"Nhè wat?", vroeg Julius nasaal, die het juist zo waardeerde dat er nergens over geluld hoefde te worden.
"Wij zijn niet van hier... we zijn zelfs geen mensen"
"Oh nee?", zei Julius, "Voelt anders, rraaah!, verdomde menselijk.."
Hij hield Bogal nu bij haar slanke middel hard vast en schoof met steeds langere halen in en uit haar, tot hij schokkend leegstroomde in haar gloeiende grot. Lichtflitsen drongen zich op in zijn visueel bewustzijn, kleurrijke hallucinogene vormen dwaalden over zijn netvliezen en bewogen spookachtig door zijn blikveld. Hij had op dat moment tijdelijk geen hersencapaciteit meer vrij om zich erover te verwonderen. Zijn hele geest viel een moment stil in deze pure vorm van lichamelijke liefde. Twee prachtige meisjes voor hem alleen, het leven stroomde bruisend door zijn aders.
Uitgeput viel het drietal uiteindelijk in elkaars armen, woordjes van liefde en bewondering fluisterend. De meisjes hadden elk een bovenarm van Julius als kussen verkozen. Ze verwonderden zich over de verlopende kleuren blauw van het beddegoed. Een motief was er niet in te vinden, het leek op zo’n wonderschone videoclip of screen-saver, het waren daarbij bovendien precies de kleuren van de kaft van ‘Wacht Maar Tot Mijn Boek Uitkomt’.

Hij lag op zijn rug in het grote bed. De twee meisjes waren verdwenen. Op het nachtkastje stond de slagroom-spuitbus, die de afgelopen dagen een zekere rol had gespeeld. Lachend constateerde Julius dat ze ’m helemaal hadden opgemaakt. Moest hij trouwens niet weer eens naar huis? Wat was het geweest? Vijf dagen en nachten sex, met twee hem vrijwel onbekende meisjes. Haha, maar hij had ze redelijk goed leren kennen! Dit was de mooiste kerst uit zijn leven!
Er werd op de deur geklopt.
"Ja!", schreeuwde hij.
Een verlegen glimlachend meisje met een joods uiterlijk bleef in de deuropening wachten.
"Ik wou even weten of... of u nog iets nodig had. De juffrouw die voor uw kamer betaalt zei dat het u aan niets mocht ontbreken en dus.."
"Schone handdoeken misschien, van die grote..."
Het joodse meisje kwam met een klungelige oude kar de hotelkamer binnen en hing twee reusachtige handdoeken over de stoel bij de badkamer. Julius keek haar na en kon ook na vijf etmalen uitputtende sex nog constateren dat dit meisje een bekoorlijk lichaam had.
"Niet gek hè?", zei een stem naast hem.
Julius keek op, en zag een man in een viesbruine mantel naast het bed staan. Aan weerszijden werd de man geflankeerd door een hond.
"Je moet iets aan die kleur doen, man. Zulk bruin poremt echt totaal niet op een man... nergens mee. Nooit doen. Veel te retro ook."
Sal keek naar zijn mantel. Geen respect meer, dacht hij, gewoon geen respect meer, die jonge aardsen. Wat een miet, die Julius.
"Ik ben hier niet om over mode te praten..", begon Sal.
"Nee, met mode heeft het inderdaad niet veel te maken"
Die Thyssen was veel te bijdehand. Shit. Pseudo-onverstoord probeerde Sal zijn verhaal af te maken:
"Weet je wel dat je de afgelopen dagen de liefde hebt bedreven met twee van origine strontlelijke wezens, twee nep-vrouwen, twee van mijn onderdanen?! Ik hoop dat je je daar nu heerlijk rot onder voelt, hahahaharhaa!"
De lach van Sal schalde door de viersterren-hotelkamer.
"Je vergeet de nachten!", zei Julius.
"Huh? Ja, de nachten ook. Dagen en nachten sex met twee.."
"Ja ja ja, van oorsprong blaabla enzo. Wat kan mij dat nou schelen? Sex is sex. Is niet elk mens een zak met bloederige stinkende ingewanden en een wanstaltig vies maag-darm-kanaal? Hey, maar als jíj ervoor gezorgd hebt, dan kan ik je er alleen maar voor bedanken. Kerel, het was hemels! Maar wie ben jij eigenlijk dat je mijn goede humeur probeert te bederven? Wat trouwens niet kan, maar dat terzijde."
Sal antwoordde niet en keek als een slang die er achter komt dat hij zijn eigen staart op zit te eten. Om de stilte te doorbreken floot Julius sissend tussen zijn tanden. De honden, die zich op de achtergrond hadden gehouden, begonnen te blaffen.
"Lelijke beesten zeg. Anyway..", zei Julius, "Ik had ooit een vriendin, die was hartstikke dik toen ze elf jaar oud was. Maar op haar zeventiende was ze, tja, perfect man! Ja ze vond zichzelf nog wel te dik, maar waar ik op doel is dit: Mensen veranderen, weet je. Ik leef in het nu en.."
"Je hebt alles verpest!", schreeuwde Sal, die zijn zelfbeheersing was verloren in de nabijheid van zoveel schaamteloosheid.
"Ik heb van die meiden anders geen klachten gehad, aansteller."
Het gelaat van Sal drukte een heel scala aan negatieve emoties uit.
"Hier blijft het niet bij! Wacht maar..."
"Tot mijn boek uitkomt? HAA! Got you there didn’t I?"
"Ik, die titel wens ik niet eh, ik, ik.."
"Pfaha," viel Julius hem in de rede, "see you in my dreams asshole!"
Sal schudde zwijgend zijn hoofd, gebaarde daarna iets naar zijn honden en een moment later verdwenen ze, in wat hooguit een belediging voor de gevestigde natuurwetenschap was. Julius was niet onder de indruk en ging douchen. Hij moest nodig naar huis. Misschien lag er wel iets bij de post. Bij het verlaten van Hotel Botanicus merkte hij dat er in zijn jaszak een briefje zat. Hij herkende het waanzinnig welgevormde meisjeshandschrift waarin geschreven stond:

Lachend reorganiseerde hij zijn geslachtsdeel door de stof van zijn broek heen en liep naar huis.